مرثیه ای بر صدا و سیما | باشگاه استراتژیست‌های جوان

مرثیه ای بر صدا و سیما

مرثیه ای بر صدا و سیما

صدا و سیما در نگاه امام خمینی رحمه الله علیه جایگاهی در حد یک دانشگاه عمومی را به خود اختصاص داده بود:

«اهمیت رادیو- تلویزیون بیشتر از همه است. این دستگاه ها دستگاه های تربیتی است؛ باید تمام اقشار ملت با این دستگاه ها تربیت بشوند؛ یک دانشگاه عمومی است. دانشگاه ها دانشگاه های موضعی است. این یک دانشگاه عمومی است یعنی دانشگاهی است که در تمام سطح کشور گسترده است. باید از آن، عمل دانشگاه را، به آن اندازه ای که می شود، استفاده کرد. باید این دستگاه دستگاهی باشد که بعد از چند سال تمام قشر ملت را روشن کند، تمام را مبارز بار بیاورد، تمام را متفکر بار بیاورد. تمام اینها را مستقل بار بیاورد. آزادمنش بار بیاورد. از غربزدگی بیرون کند؛ استقلال به مردم بدهد، این از همه چیزهایی که در این دستگاه ها هست مهمتر است؛ و این وظیفه دارد که با مردم حکم معلم و شاگرد داشته باشد. اشخاص نویسنده، اشخاص گوینده، اشخاص فهیم. اشخاص مطلع در اینجا صحبت بکنند. فرصت به آنها بدهند که در اینجا صحبت بکنند. زیادند اشخاص که پیشنهاد این معانی را می کنند؛ به اینها باید فرصت بدهند و آنها صحبت بکنند. به جای آنکه چیزهایی که به درد ملت نمی خورد یا مضر به حال ملت است. یک چیزهای مفید را به مردم بدهند و یک غذای مفیدی به مردم بدهند؛ مردم را تغذیه کنند و غذاهای صحیح سالم. و من امیدوارم که این دستگاه هم همان طوری که وعده کردند که بتدریج درست بشود، قدم را یک خرده بلندتر بردارند و زودتر انشاءالله تصفیه بشود و تعدیل بشود.»

(بیانات در ۲۹/۱۲/۵۷)

آرمان امام برای صدا وسیما
آرمان امام برای صدا وسیما

تصور یک چنین مقامی بدون پشتوانه ی عظیم مالی که حکومت اسلامی باید آن را تأمین کنند میسر نیست از این رو امام خمینی به حفظ استقلال این نهاد بسیار تأکید می­ورزیدند:

  ایشان در دیدار با مسئولان صدا و سیما در سال ۱۳۵۹ فرمود: «این دو دستگاه صدا و سیماست که باید اسلامی شود. استقلالش را حفظ کنید. کسی اگر آمد و خواست یک چیزی را تحمیل کند، ابدا به آن اعتنا نکنید و با استقلال و با قدرت، این دستگاه را راه بیندازید».

ایشان در خصوص تبلیغات صدا و سیما می فرمایند:

تبلیغات، که همان شناساندن خوبیها و تشویق به انجام آن و ترسیم بدیها و نشان دادن راه گریز و منع از آن است، از اصول بسیار مهم اسلام عزیز است. ان شاءالله در محدوده توانتان نقاط کور و مجهول را برای مردم شریف ایران و جهان اسلام باز و روشن نمایید؛ و چهار چوب اسلام ناب محمدی، که ترسیم قهر و خشم و کینه مقدس و انقلابی علیه سرمایه داری غرب و کمونیسم متجاوز شرق است، و نیز راه مبارزه علیه ریا و حیله و خدعه را به مردم و بخصوص جوانان سلحشورمان نشان دهید.
این مسئله که نظام در اهداف خود جدی است و با هیچ کس شوخی ندارد و در صورت به خطر انداختن ارزشهای اسلامی با هر کس در هر موقعیت قاطعانه برخورد می نماید، باید به عنوان یک اصل خدشه ناپذیر برای تمامی دست اندرکاران و مردم تبلیغ گردد.

تبلیغات مسئله ای است پر اهمیت و حساس، یعنی دنیا با تبلیغات حرکت می کند. آن قدری که دشمنان ما از حربه تبلیغات استفاده می کنند از طریق دیگری نمی کنند. و ما هم باید به مسئله تبلیغات بسیار اهمیت دهیم و از همه چیزهایی که هست، بیشتر به آن توجه کنیم. باید تبلیغات فرهنگی ما خصوصاٌ در رادیو و تلویزیون بیشتر باشد؛ چرا که الان وضع طوری شده است که آن روستایی که در صحرا مشغول امر کشاورزی می باشد هم، به رادیو گوش می دهد و در بعضی نقاط تلویزیون هم هست آن قدری که رادیو و تلویزیون می تواند به مردم خدمت کند، روزنامه ها و دستگاههای دیگر نمی توانند خدمت کنند. شما می دانید که تبلیغات خارجی علیه ما زیاد است؛ شما باید با تبلیغ فرهنگ اسلامی، به دروغ پراکنیهای صداهای خارجی پاسخ دهید. اینها تبلیغات دست خودشان است. از آن طرف اینطور تبلیغات می کنند، از آن طرف این طور کشتار می کنند. تمام این مفاسد برای اسلحه دار بودن غیر صُلَحاست. صُلَحا باید اسلحه داشته باشند.

با این تفاسیر آیا جایز است صدا و سیما خرجش را آنقدر بیشتر از دخلش قرار دهد که برای پر شدن آنتن ها به دریوزگی دست زند؟

صداو سیمای امروز ما صدا و سیمای گدا و دریوزه ای است که برای تأمین بودجه ی خود به هر خفت و خواری تن در می دهد و منافع بانک ها، شرکت ها و دوره گردهایی را حفظ می­کند که بابت هر دروغی که تحویل مردم می­دهند تکه نانی جلوی این دریوزه ی بی نوا می­اندازند….

 و چه مخاطب بیچاره­ای که قرار است به پای این نه دانشگاه عمومی بلکه پای این بازار دست فروشان بنجل فروش، خوراکی فاسد نصیبش شود؛ که اگر منافع این دست فروشان با منافع اندک برنامه های اسلامی تلاقی کند آنکه هماره باید کنار برود اسلام است

نه بانک های اختلاس گر رباخوار،

نه برنج فروشان آوازه و میزبان و …

 نه هفته های میلیونی همراه اول،

 نه چیپس و پفک چی توز

و نه کرم دروغگوی حلزون

و نه کفش تن تاک و ….

تکرار مکررات این مرثیه ی ناتمام تهوع مخاطبان را به همراه می آورد. مخاطبانی که در پی رفع خستگی روز خود با خوراک بی فرهنگی صدا و سیمای وابسته ی دریوزه و متکدی خسته تر می­شوند و هم آن چه نصیبشان می­گردد حبابی توخالی و پوچ است….

نویسنده : هاله اسماعیل نژاد



درباره نویسنده

نوشته های مرتبط

6 نظر

  1. teacher313

    خواهشا راه حل ارائه کنید . این که چه باید کرد ؟ از دست ما که مخاطب هستیم چه بر می آید ؟

    پاسخ
    1. mersad128

      راه حل عمل به اصلاح قانون و اجرای آن است که این محقق نمی شود مگر با فشار رسانه های دیگر و تبدیل آن به مطالبه مردمی.

      پاسخ
    2. جنبش ممانعت از جنگ با خدا

      راه‌کار این است که به واجبات عمل کنیم!
      امر به معروف نکردیم رسید به منکر! نهی از منکر هم نمی‌‌خواهیم بکنیم؟ اگر مردم روحیه نهی از منکر را باز نیابند بعید نیست خداوندقومی دیگر را به جای ما پرچمدار دینش کند، شاید یمنی‌ها شاید بحرینی‌ها شاید ایرانیان سده‌های آینده. مهم این است دست ما خالی می‌ماند.

      پاسخ
  2. سروش

    سلام
    آخه ما مردم هم مقصریم. چرا وقتی کیفیت برنامه ها اینقدر پایین میاد
    بجای اینکه بریم سراغ این ماه پاره ای فاسد، جیغ بنفش نمیکشیم و فریاد و فغان سر نمیدیم ؟!
    فقط وقتی موضوع شکمی باشه همه مصاحبه میدن و حرف میزنند… مردم هم خودشون یک نهدند در نظام… مسئولین که دیگه امیدی نیست بهشون… اصلا توجیه نیستن … باید رهاشون کرد و خود مردم و از پتانسیل خودشون اسنفاد ه کرد. مقاله خوبی بود من تشکر میکنم از مشا و از نویسنده مقاله

    پاسخ
  3. 313امین یار

    سلام علیکم خداوند در آیه ۲۵ سوره حدید میفرماید:
    “لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْکِتَابَ وَالْمِیزَانَ لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ ” یعنی: “به یقین ما پیامبران را با نشانه های آشکار فرستادیم و به همراهشان کتاب و میزان (احکام وقوانین الهی) را فرستادیم تا مردم عدالت را بر پا دارند.” دوستان دقت میکنید! خداوند متعال فرموده “مردم” نه پیامبر،نه دولت،نه حکومت،و…. این تاکیدات را عرض کردم برای کسانی که جهت رفع مسئولیت از خودشان ،حکومت را مقصر میدانند.اینجاست که امر به معروف و نهی از منکر، معنی حقیقی خودش را پیدا میکند.اگر همه ما در جامعه اسلامیمان از ابتدای دوران سازندگی به این امر خطیر پایبند بودیم ،به اوضاع نابسامان فعلی نمی رسیدیم . هنوز هم دیر نشده .اگر هر کسی از خودش شروع کند و عالم را محضر خدا ببیند و در ضمن هرجا با اعوجاج روبه رو شد آنرا تذکر دهد و از پیگیری موضوع خسته نشود، جامعه به سمت آگاهی عمومی ونهایتا ظهور آقا امام زمان (ارواحنا له الفدا)پیش خواهد رفت. با آرزوی تحقق یافتن این امر که اگر اراده کنیم چندان هم دور نیست . در ضمن از خواهر هاله اسماعیل نزاد بخاطر مقاله خوبشان سپاسگزارم . ومن الله التوفیق

    پاسخ

نظری بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *